Rasy - animanti

WIEDZA

Agama brodata to jedna z najchętniej trzymanych w domowych terrariach jaszczurek. Popularność zyskała głównie za sprawą swojego łagodnego usposobienia i efektownego wyglądu. Swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznym kolcom zdobiącym głowę, które przypominają brodę. Zarówno początkujący, jak i zaawansowany terrarysta powinien sobie z nią poradzić.


 

Agama brodata – klasyfikacja i pochodzenie gatunku

Agama brodata (Pogona viticeps) należy do rodziny agamowatych. Pochodzi z Australii, gdzie zamieszkuje sawanny i stepy. Są to tereny suche i ciepłe, niezbyt bogate w wodę.


 

Wygląd i charakter

Ubarwienie Agamy Brodatej w środowisku naturalnym ma za zadanie upodabniać ją do otoczenia, dlatego też do najczęściej występujących kolorów należą: szary, beżowy, z domieszką brązu, żółci i pomarańczu. Dostępnych jest także coraz więcej odmian barwnych, wyhodowanych przez człowieka. Wzdłuż ciała (pokrytego łuskami), po bokach biegnie jednorzędowy pas niezbyt ostrych kolców. Jaszczurka ta jest dość duża, może osiągnąć nawet 60 cm długości i 600 g wagi.

Agama brodata przyzwyczaja się do właściciela. Szybko i łatwo można ją oswoić. Jest ufna wobec człowieka i można ja brać na ręce. To ciekawska i inteligentna jaszczurka. Lubi opuszczać terrarium i zwiedzać jego otoczenie. Lepiej jednak wypuszczać dorosłe osobniki, gdyż małe mogłyby się zgubić. Powinniśmy mieć ją także stale na oku, żeby dbać o jej bezpieczeństwo. Nadaje się dla dzieci, ponieważ nie gryzie, nie jest jadowita i nie bije ogonem. Nie uczula, dlatego alergicy także mogą ja hodować. Jej rytm życia jest podobny do człowieka, w ciągu dnia jest aktywna, w nocy śpi. Dzięki temu można obserwować jej zachowanie przez cały dzień. Nocą nie będzie nam przeszkadzać. Lubi wylegiwać się na słońcu, dlatego powinniśmy zatroszczyć się o odpowiednie naświetlenie. Agama brodata to zwierzątko stadne, ale można ją trzymać także pojedynczo. Na ogół bez większych trudności żyje z innymi jaszczurkami, pod warunkiem, że zapewni się jej odpowiednio duże terrarium. Problem zachowań agresywnych może dotyczyć jedynie dwóch samców na tym samym terenie.


 

Cena

250-450 zł.


 

Ciekawostki

W zależności od stanu zdrowia i nastroju, kolor ciała może się nieznacznie zmieniać. Najbardziej jest to widoczne na skórze brody, która zwykle w stresie i podczas choroby robi się czarna. U samców dzieje się to także podczas godów. Przed rozpoczęciem linienia skóra jaszczurki jest ciemniejsza niż tuż po nim.

W sytuacji zagrożenia może stosować dwie taktyki obronne. Symuluje większe rozmiary – podnosi się na tylnych kończynach i stroszy kolczastą brodę. Daje w ten sposób sygnał, że jest tak duża, że agresor nie poradzi sobie z nią. Może też udawać martwą. Przewraca się wtedy na grzbiet i nieruchomieje. Warto o tym pamiętać i nie obawiać się o jego zdrowie, gdy nagle zastyga w jednej pozycji.


 

Źródła


www.animanti.com

Anolis olbrzymi jest to jeden z największych przedstawicieli anolisów.  Piękna jaszczurka o smukłym ciele, która w zależności od nastroju zmienia swoje ubarwienie od zielonego po brązowy. Cechą wyróżniającą go spośród innych jaszczurek jest różowy, podgardłowy fałd skórny.


 

Klasyfikacja i pochodzenie

Anolis olbrzymi należy do rodziny legwanowatych. Jego środowiskiem naturalnym są lasy tropikalne na Kubie. Zamieszkuje głównie wysokie partie lasów, ale również można go spotkać w parkach, przydomowych ogrodach i na nasłonecznionych ścianach budynków.


 

Wygląd i charakter

Anolis olbrzymi charakteryzuje się smukłym ciałem o barwie zielonej z żółtymi akcentami widocznymi na głowie i w okolicach oczu. Wraz z pogarszaniem nastroju lub kondycji ubarwienie zmienia się na brązowe. Oprócz pazurów posiada przylgi na łapach, które umożliwiają poruszanie się po pionowych i gładkich powierzchniach.  Jak sama nazwa wskazuje jest to jeden z największych anolisów i może osiągnąć  55 cm długości z czego większą część stanowi ogon. Przedstawiciele gatunku dożywają nawet do 10 lat.

Anolis olbrzymi jest szczególnie aktywny za dnia. W naturze odżywia się wszelkiego rodzaju owadami, ślimakami, owocami a czasem mniejszymi osobnikami swojego gatunku. W hodowli dieta może być bardziej urozmaicona, np. o świerszcze, karaczany i starte owoce.  Anolis, który pochodzi z hodowli bez problemu się oswaja, a po czasie z chęcią wchodzi na ręce. Terrarium powinno posiadać wygląd przypominający las tropikalny z temperaturą za dnia osiągającą 25-30°C, w nocy znowu należy obniżyć do temperatury pokojowej. Wilgotność utrzymywana na poziomie 60-70%, w nocy 90 %.


 

Cena

60-150 zł.


 

Ciekawostki

Anolis  szczególnie intensywnie o świcie i przed zmierzchem nadyma swoje różowe podgardle i „robi pompki” – unosi i opuszcza ciało. W ten sposób stara się zrobić wrażenie na samicach, ale też oznacza porę świtu i zmierzchu. Ta aktywność ma odstraszać konkurentów i przekazać „Teren zajęty! Żyję! Nikt mnie nie zjadł!”


 

Źródła :


www.animanti.com

Gekony to najliczniejsza rodzina jaszczurek: wyróżnia się aż 100 rodzajów i 1200 gatunków. Najmniejsze osobniki mają zaledwie 3 cm długości, największe nawet 40 cm. Gatunki małych gekonów są bardzo popularne wśród terrarystów ze względu na swe niezwykłe zwyczaje i atrakcyjny wygląd.


Gekon – klasyfikacja i pochodzenie

 

Gekony żyją w suchym i ciepłym środowisku. W naturze występują w strefie zwrotnikowej i podzwrotnikowej. Większość prowadzi nocny tryb życia i w przeciwieństwie do gatunków dziennych posiada pionową źrenicę. Jaszczurka żywi się przede wszystkim owadami, choć czasem zdarzają jej się akty kanibalizmu. Większość gekonów jest jajorodna. Samica składa 2-3 jaja. Dwa dorosłe samce na jednym terytorium będą ze sobą walczyć, dlatego gekony należy trzymać w parach, haremach lub grupie samych samic.


Wygląd i charakter

 

Gekon trzymany w domu (najczęściej orzęsiony lub lamparci) dorasta do 20-25 cm. Ciało tej jaszczurki pokryte jest łuskami, które nie zachodzą na siebie jak u wszystkich innych gadów. W skórze umieszczone są też komówrki barwnikowe, przez co gekon może zmieniać odcień. Gatunki nadrzewne na spodniej stronie łapek posiadają wyjątkowe przylgi. Ich budowa pozwala jaszczurce na wspinanie się nawet po pionowych powierzchniach ze szkła. Niektóre gekony mają po bokach ciała wykształcone fałdy skóry, które czynią skoki z gałęzi na gałąź bardziej efektywnymi, działając jak lotnia i spadochron w jednym. Pośród gekonów jest kilka gatunków, które mrugają i mogą spać z zamkniętymi oczami. Pozostałe mają nieruchomą powiekę, tak zwany okular, który czyszczą językiem. Ogon może zostać odrzucony i zregenerowany, a u niektórych gekonów stanowi magazyn tłuszczu.

 

Gekon to wdzięczny obiekt obserwacji. Powinien się znajdować w terrarium i z reguły nie polubi brania na ręce. Agresywne gatunki potrafią kąsać, choć oczywiście zdarzają się bardziej przyjacielskie osobniki.


Cena

 

50-140 zł


Stowarzyszenia, grupy adopcyjne

 

Gekon lamparci

Podstawy hodowli gekona lamparciego


Ciekawostki

 

Odrzucony ogon gekona tygrysiego rusza się i wije nawet przez 30 minut. Ta sztuczka pozwala jaszczurce odwrócić od siebie uwagę ścigającego ją drapieżnika i znaleźć w tym czasie bezpieczne schronienie.

 

Gekon omszały ma chwytny ogon, który potrafi zwijać tak, jak robią to kameleony.

 

Źrenica gekona może przybierać różne kształty. Jako jedyne jaszczurki na świecie gekony wydają różne głośne odgłosy. Niektóre gatunki są polimorficzne – występują w wielu odmianach barwnych. Oznacza to, że taki gekon może być ubarwiony w niemal każdy sposób.


 Źródła :

 

Bruins, Encyklopedia terrarystyki, Łódź 2003.

http://www.gekony.com/

http://www.jaszczurki.net/opisy-i-artykuly/#gekony

http://kompresja.pl/oderwany-ogon-gekona-zyje-wlasnym-zyciem/


www.animanti.com

Burunduk, czyli inaczej wiewiórka syberyjska, to zwierzątko, które coraz częściej można spotkać w polskich domach. Polecany jest przede wszystkim doświadczonym hodowcom, ponieważ nie tak łatwo go oswoić. Aby tego dokonać, potrzeba sporej cierpliwości i wyrozumiałości. Warto zapewnić wiewiórce odpowiednio duże pomieszczenie, gdzie będzie mogła swobodnie biegać i szaleć do woli – jej niespożyta energia na pewno się nam wówczas udzieli.


 Burunduk – Klasyfikacja i pochodzenie

 

Burunduk (Tamias sibiricus) to mały gryzoń należący do rodziny wiewiórkowatych. Gatunek został po raz pierwszy opisany przez rosyjskiego przyrodnika Ericha Laxmanna w 1769 roku. Wiewiórka syberyjska pochodzi z Azji, gdzie zamieszkuje lasy Syberii (stąd wywodzi się ta druga nazwa) oraz tereny wschodnie kontynentu. Można ją spotkać także w Ameryce Północnej oraz w Europie, między innymi Belgii, Holandii, Niemczech, Włoszech i Szwajcarii.


 Wygląd i charakter

 

Burunduk to ciekawie ubarwione zwierzątko. Występuje w trzech odmianach barwnych: cynamonowej, białej i albinotycznej. Podstawowymi kolorami są brąz i szarość, a jaśniejszy brzuszek bywa biały lub żółty. Przez głowę i grzbiet wiewiórki przebiega naprzemiennie kilka ciemnych i jasnych pasów. Zwierzątko ma długi i puszysty ogonek oraz małe uszy.

 

Burunduk prowadzi dzienny tryb życia i w warunkach domowych nie zapada w sen zimowy. Jest bardzo ruchliwy. Dużo czasu spędza na ziemi, szukając pożywienia i kopiąc norki. Potrafi się wspinać, ale nie robi tego zbyt często. Nie przepada za towarzystwem innych zwierząt swojego gatunku. Można jednak trzymać razem kilka osobników wtedy, gdy pochodzą z jednego miotu i zdążyły się już do siebie przyzwyczaić. To czyste zwierzątko dbające o higienę, którego nie trzeba uczyć załatwiania się w jednym miejscu, ponieważ potrafi to robić sam. Komunikuje się ze swoimi towarzyszami dźwiękami przypominającymi odgłosy wydawane przez ptaki.

 

Burunduka nie poleca się dla dzieci, ponieważ proces przyzwyczajania go do kontaktu z człowiekiem trwa dość długo, znacznie dłużej niż u chomika czy królika. Choć tę wiewiórkę trudno oswoić, można ułatwić sobie zadanie, wykorzystując jej łakomstwo. Najpierw umieszczamy pokarm w klatce i obserwujemy, jak zwierzak je, a z czasem zaczynamy kłaść sobie smakołyki na dłoni i cierpliwie czekamy, aż burunduk sam do nas podejdzie. Jednak nawet oswojona wiewiórka syberyjska niezbyt lubi przytulanie i głaskanie, a w obronie własnej może dotkliwie ugryźć i podrapać.


Cena

 

200 – 300 zł


 Ciekawostki

 

Burunduk podobnie jak chomik gromadzi pokarm w workach policzkowych.

Jego ogonek jest delikatny i łatwo można go uszkodzić lub złamać, dlatego nie wolno za niego łapać ani podnosić zwierzaczka.


 Źródła:

 


www.animanti.com

 

Chomikowate (łac. Cricelidae) są rodziną gryzoni, do której należy blisko 2000 gatunków zwierząt. Chomiki właściwe, są blisko spokrewnione z nornikami, suwakiem i szczurem piżmowym, choć zewnętrznie zwierzęta te nie są do siebie szczególnie podobne. Natomiast bardziej przypominające chomika mysz domowa, mysz leśna i szczur wędrowny należą do zupełnie innej rodziny – Muridae – i są bardzo dalekimi krewnymi chomików.

Hodowane przez nas w domach chomiki mają swych krewnych żyjących na wolności – w Europie i w Azji. Dzieli się je według wielko­ści na duże, średnie i małe. Jedynym przedstawicielem dużego chomika w Europie i Azji jest występujący również w naszym kraju chomik europejski (Cricetus cricetus). Jest on wielkości świnki morskiej i ze wzglę­du na swój specyficzny tryb życia nie nadaje się zupełnie do trzymania w domu.


Źródło

  •  Michael Mettler Chomik, tłum. Ewa Zbonikowska, MULTICO, Warszawa 1996

 

Popularność koszatniczki w naszym kraju rośnie i coraz częściej można ją spotkać w sklepach zoologicznych obok innych gryzoni. To wesołe i stale aktywne zwierzątko, a przebywanie z nim daje właścicielowi dużo radości. Koszatniczka często myli się ją z koszatką, musimy jednak pamiętać, że są to dwa różne gatunki.


 Klasyfikacja i pochodzenie rasy

 

Koszatniczka to gryzoń pochodzący z Chile, z zachodnich zboczy Andów. Dziko żyjące osobniki można spotkać na wysokości do 1200 metrów. Na górzystych terenach zazwyczaj występuje od 40 do 80 sztuk na hektar. Koszatniczka jest bliżej spokrewniona ze świnkami morskimi, szynszylami i kapibarami, niż z chomikami, myszoskoczkami, myszami i szczurami. Żyje w małych koloniach na wybranym terytorium, którego centrum stanowi norka.


 Wygląd i charakter

 

Koszatniczka jest niewielka, ma około 15 cm długości, ogon mierzy 9-13 cm i jest zakończony kępką sztywnych, czarnych włosów. Zwierzątko ma jednolite brązowe umaszczenie, które przechodzi w szary. Na brzuszku futerko jest kremowo-brązowe, a wokół oczu jaśniejsze. Waży 170-300g.

 

Koszatniczka jest niezwykle towarzyska, łatwa do oswojenia. Szybko przyzwyczaja się do opiekuna, rozpoznaje go i żywo reaguje na jego obecność, wydając rozmaite dźwięki. Posiada rozbudowany język, którym wyraża szereg nastrojów. Jest aktywna całą dobę, ciągle coś robi: biega, skacze, kopie tunele, przenosi gałązki, zapewniając człowiekowi rozrywkę. Lepiej trzymać dwa osobniki, bo jedna koszatniczka, bez odpowiedniej uwagi właściciela, czuje się samotna. To sprytne i inteligentne zwierzątko bardzo lubi poznawać nowe miejsca, lecz wypuszczając je z klatki, powinniśmy mieć je stale na oku, zapewniając bezpieczne otoczenie.


 Ciekawostki

 

Koszatniczka śpi krótko, w cyklach po 20 minut. Jest to spowodowane tym, że na wolności musi być stale gotowa do ucieczki przed drapieżnikiem. Jeżeli chcemy złapać zwierzątko nie powinniśmy tego robić ciągnąc je za ogon, ponieważ w sytuacji zagrożenia, koszatniczka odrzuci końcówkę ogona, która już niestety nigdy nie odrośnie. Chwytając ją najlepiej podłożyć jedną rękę pod tył, a drugą objąć tułów.


 Cena

 

ok. 50 zł


 Stowarzyszenia, grupy adopcyjne

 

Forum koszatniczek

O koszatniczkach – forum


Źródła :

Zas, A. Owczarek, Koszatniczki, Warszawa, 2003.

http://www.koszatniczki.republika.pl/char_koszatniczek.html


www.animanti.com

Fretka znana również jako tchórzofretka lub tchórz hodowlany to jedno z najczęściej wybieranych zwierząt domowych, zaraz obok psa i kota. Fretki urzekają nas bystrymi, ciemnymi oczami oraz niezwykłą żywiołowością. Niestety oprócz tego są hodowane jako zwierzęta laboratoryjne oraz dla przemysłu futrzarskiego.


 

Klasyfikacja i pochodzenie rasy

Fretka to niewielki drapieżny ssak z rodziny łasicowatych. Jej ojczyzną jest najprawdopodobniej północna Afryka, gdzie została oswojona przez Egipcjan. Tam wykorzystywano fretki do tępienia myszy i innych szkodników. Do Europy sprowadzono je drogą morską, gdzie towarzyszyły ludziom, chroniąc ich zapasy żywności przed szczurami. Aktualnie fretka występuje w całej Europie. Można ją spotkać w miejscach zalesionych, blisko ludzi, gdzie ma łatwy dostęp do pokarmu.


 

Wygląd i charakter

 

Ze względu na łudzące podobieństwo do łasic i kun fretka często jest mylona z tymi dwoma gatunkami. Pełne rozmiary osiąga, zanim skończy pierwszy rok życia. Długość jej ciała mieści się w przedziale 30-40 cm, a ogona 7-10 cm. Samce mogą być nawet 2 razy większe od samic. Fretki mają wydłużony tułów i krótkie kończyny o ostro zakończonych i zagiętych pazurkach, małe czarne oczy i zaokrąglone uszy. Długość ich życia wynosi od 6 do 10 lat. Pierwotnym kolorem sierści fretki był biały z ciemnymi narostami. Wskutek hodowli uzyskano różne odmiany kolorystyczne. Fretka jest zwierzakiem mięsożernym, dlatego posiada silne szczęki i ostre kły, których często używa w samoobronie lub ze strachu.

 

 

Ten żywiołowy zwierzak jest najaktywniejszy w godzinach świtu i zmierzchu. Potrafi spać nawet do 18 godzin dziennie. Świetnie odnajduje się w większych grupach i wtedy jest bardzo szczęśliwy. Podekscytowanie może wyrażać tak zwanym łasiczym tańcem wojennym: polega on na serii podskoków w tył i bok, którym towarzyszy nastroszone futro oraz dźwięki przypominające gdakanie. Rozdrażniona, niespokojna lub wystraszona fretka syczy lub piszczy. W takich sytuacjach wydziela cuchnącą ciesz. Zapach ten jest dla niektórych drażniący, wywołuje kręcenie w nosie oraz łzawienie oczu.

 

 

Fretki bardzo chętnie spędzają czas z opiekunem, a kiedy im się nudzi, mają zwyczaj podskubywać go delikatnie ząbkami, by skłonić do zabawy. Większość lubi być głaskana, przytulana i brana na ręce, ale czasem zdarzają się osobniki, które nie przepadają za pieszczotami. Bynajmniej nie znaczy to, że nie życzą sobie kontaktu z opiekunem, lecz po prostu zamiast siedzieć mu w ramionach, wolą swobodnie się po nim wspinać lub szaleć wokół niego.


 

Cena:

200zł – 600zł


Stowarzyszenia i grupy:

http://fretek.org/

http://wortal.fretki.org.pl/

http://www.fretka-domowa.pl/


 

Ciekawostki

Fretki tak jak psy reagują na swoje imię i na kilka innych słów, ale nie poddają się tak łatwo tresurze. Z kotami łączy je to, że są silnymi indywidualistami. Z chomikami – chomikowanie jedzenia na czarną godzinę. Niczym sroki uwielbiają gromadzić wszelkie błyskotki z naszego domu, na przykład kluczyki do auta, sztućce lub biżuterię. Natomiast ich pomysłowość, zwinność oraz skłonność do wspinaczki po meblach i psot bardzo upodabnia je do małpek.


 

Źródła :

 

  • http://www.ferretta.pl/fretka/
  • http://www.fretki.fora.pl/pochodzenie,1/pochodzenie-fretki,2.html
  • http://www.fretka-domowa.pl/fretka-domowa/

www.animanti.com

 

Królik to popularny mały ssak, chętnie trzymany w wielu mieszkaniach na całym świecie. Jest łatwy w utrzymaniu i nie przeszkadza sąsiadom. Można go hodować zarówno w domu, jak i na dworze. Ten przyjacielski zwierzak o łagodnym usposobieniu to doskonały towarzysz dla ciebie i twojej rodziny.


 

Klasyfikacja i pochodzenie rasy

Królik należy do rodziny zajęczaków. Obecnie na świecie mamy ponad 100 ras królików i wszystkie one wywodzą się od wspólnego przodka – królika dzikiego. Na początku zamieszkiwał on Półwysep Iberyjski i część Afryki Północnej. Później w celach łowieckich rozszerzono jego występowanie na inne kontynenty. W I wieku p.n.e. królika zaczęli hodować Rzymianie. W XVI wieku nastąpił znaczący rozwój jego hodowli, próbowano uzyskać okazy duże i spokojne, o różnej barwie i długości futra. Pod koniec XVIII wieku pojawiły się angory (długowłose) oraz tzw. barany (z oklapniętymi uszami). W XIX wieku rozpoczęto hodowlę królików jako zwierząt domowych. W latach 90. królik stał się popularny w USA, podbijając następnie inne rejony świata.


 

Wygląd i charakter

Cechą charakterystyczną królika są niewątpliwie długie uszy – u niektórych ras mogą mierzyć one nawet 10 cm. Ssak ten posiada doskonały słuch, a duże ukrwienie uszu doskonale reguluje temperaturę ciała. Królik ma dwie pary siekaczy w górnej szczęce. Ubarwienie sierści jest różnorodne, królik dziki może być biały, czarny, łaciaty i piaskowy. Udomowiony ma jeszcze bogatsze umaszczenie. Rozmiar i waga są różne, w zależności od rasy: na przykład olbrzym belgijski może ważyć nawet 11 kg i mierzyć 0,9m.
Królik jest spokojny i przyjacielski. Lubi bawić się tekturowymi pudełkami, wiklinowymi lub rattanowymi piłkami i wierzbowymi koszyczkami. Trzeba mu zapewnić odpowiednie przedmioty do gryzienia, ponieważ inaczej znajdzie sobie coś innego sam, np. nogi od stołu czy dywan. Mruczy, kiedy jest zadowolony. Jeżeli mieszka w klatce, powinno się go wypuszczać codziennie na 3-4 godziny. Można go nauczyć korzystania z kuwety.


 

Ciekawostki

Udomowione króliki mają o 20 procent mniejsze mózgi niż ich dzicy koledzy. Stało się tak, ponieważ w środowisku naturalnym królik jest narażony na więcej zagrożeń, na które trzeba stale reagować. W domu nie musi przetwarzać tylu informacji z otoczenia.
Można go brać na ręce, ale trzeba go do tego przyzwyczajać od małego. Królika trzeba podnosić w odpowiedni sposób, ponieważ gdy zrobimy to nieumiejętnie, możemy wyrządzić mu krzywdę lub zostać ugryzieni. Najpierw unieruchamiamy go kładąc jedną rękę na karku, a drugą na krzyżu. Następnie podnosimy, przesuwając rękę pod spód ciała, drugą delikatnie podtrzymujemy klatkę piersiową. Unosimy go, upewniając się, że jest mocno trzymany.


 

Cena

30-200 zł


 

Stowarzyszenia, grupy adopcyjne

http://www.azyl.torun.pl/

http://www.przygarnijkrolika.pl/tag/adopcje-krolikow

http://www.kroliki.net/


 

Źródła

D. Alderton, Małe zwierzęta domowe. Chomiki, króliki, świnki morskie… Praktyczny poradnik właściciela.
http://www.kroliki.net/pl/


 

www.animanti.com

 

Devon Rex to kot posiadający cechy kota, psa i małpy. Jest tajemniczy, bardzo związany z właścicielem, a także bardzo skoczny i zwinny. Pierwszy człon jego nazwy nawiązuje do hrabstwa, w którym powstała ta niezwykła rasa. Devon z uwagi na swój oryginalny wygląd często jest określany jako „kot kosmita”, ale jego przyjacielski charakter sprawił, że pokochały go miliony.


 Devon Rex – Klasyfikacja i pochodzenie rasy

 

Devon Rex został zaklasyfikowany przez FIFe do kategorii III – koty krótkowłose i somalijskie. Rasa powstała w Anglii. W 1960 roku w Hrabstwie Devonshire doszło do samoistnej mutacji kotów krótkowłosych rasy europejskiej. W miocie urodził się kotek z pofalowaną sierścią. Zainteresowało to angielskich hodowców, którzy podejmując prace hodowlane drogą naturalnej selekcji, doprowadzili do stworzenia nowej rasy.


 Wygląd i charakter

 

Devon Rex ma muskularne ciało średniej wielkości. Kończyny wsparte na owalnych łapach są wysmukłe i długie, przy tułowiu lekko skrzywione. Jego głowa ma wyraźne zarysowane kości policzkowe, krótki i wydatny pyszczek oraz lekko wypukłe czoło. Ma nisko osadzone, duże uszy, szerokie u nasady. Duże, ukośne oczy w kształcie migdałów nadają mu orientalny wygląd. Futro Rexa jest bardzo delikatne i faliste. Wąsy i brwi ma kędzierzawe, a ogon gęsto pokryty futrem. Oprócz jednobarwnych istnieją także Reksy łaciate i dymne, srebrzyste, oraz tabby.

 

Devon Rex to kot o umiarkowanym temperamencie i wesołym usposobieniu. Mocno przywiązuje się do opiekuna, lubi być w centrum zainteresowania i aktywnie uczestniczyć w jego życiu. Jest odważny, ciekawski i bardzo kontaktowy. Potrafi nauczyć się chodzenia na smyczy, aportowania i reagowania na imię. Ponieważ jego skąpe futro raczej nie linieje, nie wymaga regularnego wyczesywania.


Cena

 

1 500 – 2 000 zł


 Stowarzyszenia, Grupy Adopcyjne

 

http://www.devonrex.fora.pl/


 Ciekawostki

 

Devony to jedyne koty, które okazują radość, merdając ogonem.


 Źródła:

 


www.animanti.com

 

Kot bengalski to cętkowana rasa wywodząca się bezpośrednio od dzikiego przodka-leoparda azjatyckiego. Na pierwszy rzut oka możemy pomylić go z lampartem lub ocelotem, jednak egzotyczna piękność różni się znacząco od swoich dzikich krewniaków. Przede wszystkim koty bengalskie są zupełnie niegroźne.

 


 Kot bengalski- klasyfikacja i pochodzenie

 

Kot bengalski został zaklasyfikowany przez FIFe do kategorii III – koty krótkowłose i somalijskie. Sama rasa powstała w latach 80-tych. Na początku lat 60-tych amerykański biolog Jean Mill rozpoczęła krzyżowanie kotów domowych z dzikimi kotami bengalskimi, z zamiarem uzyskania kota przywiązanego do człowieka, obdarzonego dzikim wyglądem.

Stosowała krzyżowania z amerykańskimi kotami krótkowłosymi abisyńskimi, a przede wszystkim egipskim mau. Dwa pierwsze mioty okazały się jednak płochliwe i agresywne. Dopiero w trzecim pokoleniu udało się uzyskać właściwy efekt. Kot bengalski został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie kotów w 1985 roku.


Wygląd i charakter

Kot bengalski jest kotem typu orientalnego o wydłużonym ciele i sprężystej sylwetce. Długie kończyny z okrągłymi łapami są bardzo sprawne i świadczą o dużej zdolności do wykonywania skoków. Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie, co sprzyja ruchliwości i elegancji ruchów.

Kot bengalski ma futro ściśle przylegające do ciała, gęste i jedwabiste. Niezależnie od koloru zasadniczego futra na całym ciele znajdują się nieregularnie rozmieszczone plamki, zawsze ułożone poziomo i w kształcie łańcuchów. Na kończynach są również cętki. Paski na policzkach i szyi, oraz charakterystyczne „M” na czole, dopełniają rysunku futra dzikiego zwierzęcia.

Kot bengalski to żywy, aktywny i przede wszystkim-gadatliwy zwierzak. Często parska, warczy, mruczy i miauczy. Jest inteligentny, można nauczyć go wielu sztuczek. Jest bardzo oddany właścicielom, ale obcych ludzi traktuje z rezerwą. Jako jeden z niewielu kotów pozwala wyprowadzać się na spacer, dobrze znosi towarzystwo innych zwierząt.


Cena

 

2000 – 3000zł.


Stowarzyszenia, grupy adopcyjne

 

 


Ciekawostki

 

W odróżnieniu od większości kotów, kot bengalski jest wspaniałym pływakiem, i kocha wodę, dlatego może się zdarzyć, niespodziewanie wskoczy do wanny swojemu właścicielowi.

Kot bengalski nazywany był kiedyś „kotem monetowym” ze względu na jego cętki przypominające chińskie monety. Znany był również jako kot chiński, Kot Elliota, Kot Jawajski oraz Kot z Wagati.


Źródła:

 


www.animanti.com

Kot brytyjski, czyli „Brytyjczyk” to jedna z najbardziej popularnych ras na świecie. Dzięki swojej pięknej aparycji i przyjaznemu usposobieniu zdobywa wielbicieli w każdym kraju . Z powodu swojego niezwykłego futerka często jest nazywany „pluszowym misiem”, jednak nie dajcie się zwieść- oprócz misiowatego wyglądu posiada on niezwykle niezależny i dumny charakter.


Kot brytyjski – klasyfikacja i pochodzenie rasy

 

Kot brytyjski został zaklasyfikowany przez FIFe do kategorii III – koty krótkowłose i somalijskie. Jest jedną z najstarszych europejskich ras. Nie wiadomo dokładnie, kiedy przodkowie kota przybyli do Europy, ale najprawdopodobniej było to około II wieku naszej ery. Jego przodkowie przywiezieni zostali do Europy przez Rzymian. Żołnierze upodobali je sobie szczególnie za ich wspaniałe umiejętności łowieckie, które okazały się bardzo pomocne w ochronie zapasów żywności przed szkodnikami. Przez kilkaset lat jedynym czynnikiem mającym wpływ na jego kształt była natura. W XIX wieku w Wielkiej Brytanii coraz większą popularnością cieszyły się hodowle zwierząt. Kot brytyjski zadebiutował 13 lipca 1871 roku na wystawie w Crystal Palace w Londynie i zaczął zdobywać popularność.


Wygląd i charakterystyka

 

Kot brytyjski odznacza się dużym tułowiem o muskularnej, szerokiej piersi. Ma silne i krępe barki. Szeroka i okrągła głowa osadzona jest na krótkiej szyi. Sierść jest krótka, gęsta i lśniąca. Występuje w całej gamie odmian barwnych od białego poprzez rude i czarne, choć największą popularnością cieszy się odmiana niebieska.

 

Kot brytyjski jest zwierzęciem bardzo zrównoważonym, inteligentnym, o silnej indywidualności. Sam decyduje, kiedy ma ochotę na pieszczoty, nie przepada za noszeniem na rękach, nie bywa natrętny. Jest przyjaźnie nastawiony do ludzi i innych zwierząt. To typ domatora, nie przepada za ucieczkami z domu czy wspinaczkami. Jest mało wymagający, ceni ciszę i spokój. Nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, wystarczy raz w tygodniu wyszczotkować jego futerko.


 Cena

 

300 – 2 000 zł


Stowarzyszenia, Grupy Adopcyjne

 


Ciekawostki

 

Kot brytyjski ma wyjątkowo medialną urodę i świetnie sprawdza się przed kamerą. Znany jest z reklam popularnego Whiskasa (odmiana srebrzysto-pręgowana). Równie chętnie użycza swojego brytyjskiego pyszczka (odmiana niebieska) dla innej firmy produkującej karmę dla kotów – Sheba.


Źródła:

 


 

www.animanti.com

Ambystoma meksykańska to najpopularniejszy płaz ogoniasty hodowany w Polsce. Ten słodkowodny drapieżnik jest unikalny pod wieloma względami: w naturze występuje tylko w jednym jeziorze na świecie, całe życie potrafi spędzić w postaci larwalnej i mimo to bez problemu się rozmnaża, a na dodatek jego ciało potrafi się regenerować.


 

Klasyfikacja i pochodzenie gatunku

Słodkowodny, drapieżny płaz ogoniasty z rodziny ambystomowatych (Ambystomatidae) został po raz pierwszy opisany w 1798 roku przez Shawa i Noddera. Jest gatunkiem endemicznym, czyli występuje tylko w jednym miejscu na świecie: w jeziorze Xochimilco w Meksyku. Dziko żyjąca ambystoma meksykańska w ogóle nie przeobraża się w postać lądową, a zamiast tego spędza całe życie jako larwa. I co ciekawe,nawet w takiej postaci jest w pełni zdolna do rozrodu – ambystomę w stadium larwalnym nazywamy aksolotlem meksykańskim.


 

Wygląd i charakter

Ciało ambystomy jest podłużne, masywne i krępe, kończyny krótkie o delikatnych palcach, a ogon długi i bocznie spłaszczony. Wzdłuż grzbietu, od karku aż do końca ogona, biegnie niewielki, gładki grzebień skórny. W dużej, płaskie głowie widnieją małe oczka umieszczone grzbietowo i pozbawione powiek. Za głową po bokach wyrastają symetrycznie po trzy pary pierzastych skrzeli zewnętrznych, którymi płaz może poruszać i które często mają inny kolor niż reszta ciała. Dziko żyjące osobniki najczęściej są brązowe, popielate lub czarne i na tak ubarwionej skórze często widać drobne, ciemniejsze cętki, które tworzą specyficzny deseń. W hodowli największą popularnością cieszy się odmiana kremowo-biała o czerwonych skrzelach i czarnych oczach. Płaz osiąga około 30 centymetrów. Żyje od 15-20 lat.

Ambystoma meksykańska prowadzi nocny tryb życia, ale często bywa aktywna przez całą dobę, z krótkimi przerwami na drzemkę. Dzień zazwyczaj spędza ukryciu, poluje wieczorami, lokalizując pokarm za pomocą węchu i chwytając zdobycz szczątkowymi zębami, a do snu układa się między roślinami lub nieruchomo „zawisa” w wodzie, dryfując bezwładnie po całym akwarium. Dobrze czuje się zarówno w pełnym świetle, jak i w półmroku, bo orientację zapewnia jej nie wzrok, a zmysły smaku i zapachu. Zwykle jest powolna, raczej ociężała, porusza się bardzo dostojnie, spacerując po dnie lub bez pośpiechu płynąc tuż nad nim. A jednak gdy sytuacja tego wymaga, aksolotl meksykański zmienia się nagle w niezwykle szybkie i zwinne zwierzę. Dla spłoszonego aksolotla wyskoczenie z akwarium nie stanowi żadnego problemu, dlatego dla bezpieczeństwa należy przykryć je specjalną pokrywą z oświetleniem lub dopasowaną szybą.


 

Cena

20-50 zł


 

Ciekawostki

W środowisku naturalnym ten płaz nigdy nie przekształca się w postać lądową, natomiast w hodowli można doprowadzić do jego przeobrażenia, stopniowo zmieniając jego akwarium w terrarium. Wtedy budowa ciała aksolotla również zaczyna się zmieniać: częściowemu zanikowi ulegają skrzela oraz płetwa ogonowa. W wyniku tej metamorfozy larwa coraz częściej oddycha powietrzem atmosferycznym, a ogon staje się zaokrąglony. Przeobrażona ambystoma meksykańska posiada zdolność oddychania przez skrzela i przez płuca, dzięki czemu może żyć zarówno w wodzie, jak i na lądzie.
Ambystoma przejawia skłonności kanibalistyczne: osobniki umieszczone w jednym akwarium często odgryzają sobie kończyny i ogony. Jednak dzięki niezwykłym zdolnościom regeneracyjnym, pozostają kalekami jedynie na kilka miesięcy. Ambystomy potrafią wyhodować sobie nie tylko nową nogę czy ogon, ale nawet fragmenty mózgu czy serca!


 

Źródła:

1. http://www.ekologia.pl/wiedza/zwierzeta/aksolotl-meksykanski
2. http://www.terrarium.pl/t/species/ambystoma-mexicanum-aksolotl-meksykanski-r453
3. http://pl.euroanimal.eu/Aksolotl


www.animanti.com

 

Ambystoma tygrysia to jeden z największych hodowlanych płazów. Jest bardzo atrakcyjnie ubarwiona i często mylona z salamandrą plamistą. Jej utrzymanie nie przysparza większych problemów, dlatego jest często polecana dla początkujących hodowców.


Klasyfikacja i pochodzenie

 

Ambystoma tygrysia to płaz ogoniasty z rodziny ambystomowatych, który został odkryty przez Greena w 1825 roku. Zwierzak zamieszkuje tereny bogate w roślinność, usytuowane w pobliżu zbiorników wodnych. Takie środowisko zapewniają mu obszary rozciągające się od Kanady aż po Meksyk.


Wygląd i charakter

 

Ambystoma tygrysia dorasta do około 30 centymetrów. Głowę ma płaską, szeroką i wyraźnie oddzieloną od tułowia, wzdłuż którego widnieje kilkanaście bruzd międzyżebrowych. Ogon – masywny, gruby, bocznie spłaszczony. Grzbiet ambystomy jest ciemnobrązowy, oliwkowy lub czarny z licznymi jaskrawymi plamami, a brzuch jednolicie szarożółty. Krótkie i delikatne kończyny wieńczą grube palce. Na wolności dożywa do 40 lat, w niewoli tylko do około 20.

 

Ambystoma tygrysia to płaz, który prowadzi lądowy tryb życia. Dzień spędza, chowając się w rozmaitych kryjówkach, i dopiero nocą staje się aktywna. Ambystoma jest odporna i niewymaga zbyt dużo uwagi ze strony terrarysty. Bardzo szybko się oswaja, dlatego po pewnym czasie można ją karmić z pęsety lub z ręki. Nie jest to płaz, który uwielbia zbyt wysokie temperatury. W terrarium utrzymujemy temperaturę 22-25°C w ciągu dnia, zaś nocą zmniejszamy ją do 10-12°C. Ambystoma to dość żarłoczny zwierzak, na szczęście niewybredny. Jego pokarm składa się z owadów, dżdżownic, ryb a nawet kawałków mięsa.


Cena

 

ok 100 zł


Ciekawostki

 

Ambystoma tygrysia jest aksolotlem: należy do gatunku, w którym bardzo często występuje zjawisko neotenii, co oznacza, że larwy płaza mogą nigdy nie przekształcić się w postać dorosłą. Jednak ambystomy w formie larwalnej osiągają wymiary dorosłych osobników i są w pełni zdolne do rozmnażania, całe życie spędzając w wodzie.


Źródła

 

http://www.zoofaktor.pl/ambystoma-tygrysia-ambystoma-tigrinum.html

http://www.amphibia.org.pl/index.php/hodowla/ambystoma_tigrinum.html

http://www.medianauka.pl/aksolotl-tygrysi


www.animanti.com

 

Karlik szponiasty, jak sama nazwa wskazuje, jest niewielkich rozmiarów. To popularny płaz, często trzymany w domach. Zawdzięcza to przyjaznemu usposobieniu, dobremu kontaktowi z większością rybek akwariowych i niskiej cenie.


Karlik szponiasty – klasyfikacja i pochodzenie gatunku

Karlik szponiasty (Hymenochirus boettgeri) należy do rodziny grzbietorodowatych. Odkryto go w 1896 roku. Żabka pochodzi ze środkowej Afryki. Mieszka m.in. w Nigerii, Kamerunie, Gabonie i Gwinei Równikowej. Szczególnie upodobał sobie stałe i wolno płynące wody nizinnych lasów deszczowych.


 

Wygląd i charakter

Karlik szponiasty ma skromne, maskujące ubarwienie – szarobrązowe lub piaskowe – z ciemniejszymi plamkami na grzbiecie. Brzuszek jest jasny. Po bokach pyszczka możemy zaobserwować ciemne pasy. Co jakiś czas zrzuca naskórek, który odchodzi wtedy płatami. Tylne kończyny są dłuższe od przednich i zakończone pazurkami. Między palcami tylnych i przednich łap znajduje się błona pławna. Samiec ma mocniej zbudowane przednie łapki. Samica jest za to większa i grubsza od niego. Żabka przeciętnie mierzy około 4 cm.

Karlik szponiasty jest aktywny w dzień i w nocy. Gdy szuka pożywienia czynnie przeczesuje cały zbiornik. Gdy jest najedzony często kryje się wśród roślin lub w szczelinach dekoracji akwarium. Większość życia spędza w wodzie, lubi odpoczywać na pływających liściach. Szybko przystosowuje się do nowych warunków. Samiec w porze godowej wykazuje się dużą żywiołowością, śpiewając i tocząc niegroźne pojedynki z innymi samcami. Żabka rozpoznaje człowieka, widząc go, podpływa do szyby lub powierzchni wody i czeka na karmienie.


Cena

2,50-3 zł.


 

Ciekawostki

Karlik szponiasty żyje w zgodzie z wieloma gatunkami bytującymi w naszych akwariach. Istnieją jednak takie, z którymi nie należy go hodować. Większe od niego ryby, żółwie, raki najczęściej będą próbowały go zjeść. Sama ich obecność będzie dla niego stresująca. Glonojady także nie są wskazane, ponieważ mogą próbować się do niego przyssać, co może spowodować jego śmierć. Sam Karlik szponiasty może stanowić zagrożenie dla ryb z wydłużonymi płetwami, gdyż lubi im je podgryzać. Trzeba też pamiętać, że ikra i narybek stanowią dla niego urozmaicenie diety.
Karlik szponiasty często jest mylony z młodą żabą szponiastą. W dobrych warunkach może żyć nawet 15 lat.


 

Źródła:

Beagle (ang. English Beagle) to pies, którego posiadał Król Edward II, Henryk VIII, James I, Karol II i Jerzy IV oraz Królowa Elżbieta I. Beagle cieszą się obecnie dużym zainteresowaniem. Małe, brytyjskie pieski gończe podbiły już serca Polaków.


 Klasyfikacja i pochodzenie rasy

 

Ojczyzną Beaglów jest Wielka Brytania. To jedna z najstarszych brytyjskich ras psów, wykorzystywana pierwotnie do polowania w sforach na lisy, zające i króliki, również w USA. Wczesna historia rasy jest bardzo trudna do ustalenia, m.in. dlatego, że wizerunki psów w typie Beagle pojawiały się  już na ceramice pochodzącej z  IV w p.n.e. Rasa posiada wzorzec FCI nr 161. Należy do grupy 6 – psy gończe, posokowce i rasy pokrewne, sekcji 1.3 – małe psy gończe.


 Wygląd: Cechy charakterystyczne

 

Sylwetka rasowego Beagla jest silna, krępa, wpisana w poziomy prostokąt; grzbiet prosty, lędźwie mocne i dobrze związane, brzuch niezbyt podciągnięty, głęboka klatka piersiowa. Głowa średniej długości, mocna, dobrze wysklepiona, przełom czołowo-nosowy wyraźnie zaznaczony, kufa mocna, nie może być spiczasta, niepożądane są zmarszczki i luźne fałdy skóry. Oczy ciemnobrązowe lub orzechowe, uszy długie, opadające, o zaokrąglonych końcach, nisko osadzone. Ogon mocny, średniej długości, wysoko osadzony.

 

 Wygląd: Szata i umaszczenie

 

Szata krótka i gęsta. Umaszczenie beaglów to maści znane wśród innych psów gończych, z wyjątkiem wątrobianego. Trójkolorowe (białe z czarnym i rudym w różnych odcieniach), dwukolorowe (biało-rude, biało-złote, biało-cytrynowe, biało-czarne). Występują także beagle białe nakrapiane z cętkami cytrynowymi, brązowymi, szarymi, czarnymi.


 Cena

 

500 –  2500 zł


 Stowarzyszenia, Grupy Adopcyjne

 


 Ciekawostki

 

Królowa Elżbieta I wyhodowała zminiaturyzowaną odmianę dzisiejszych beagle: Pocket Beagles. Populacja rasy Beagle została bardzo mocno uszczuplona w wyniku obu wojen światowych.


 Źródła

 


www.animanti.com

Majestatyczny bernardyn (niem. St. Bernhardshund, Bernhardiner, ang. St. Bernard, pies św. Bernarda, bernard) w kulturze masowej występuje w roli psa-ratownika, poszukującego osób zaginionych podczas górskich wędrówek. Miłośnicy tej rasy twierdzą, że dzięki wrodzonej inteligencji bernardyn jest oddanym towarzyszem i świetnie sprawdza się w roli stróża gospodarstwa domowego. Niezbyt często możemy spotkać go w miejskich aglomeracjach – kiedy wybierzemy bernardyna na „psa kanapowego”, musimy liczyć się z tym, że… zajmie całą kanapę.


Bernardyn – klasyfikacja i pochodzenie rasy

 

W klasyfikacji FCI bernardyn został zaliczony do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego. Rasa wywodzi się prawdopodobnie od dogów tybetańskich i molosów cesarstwa rzymskiego, przekraczających Alpy razem z rzymskimi legionami. Istnieje również teoria według której bernardyny miałyby być bezpośrednimi potomkami szwajcarskich psów używanych do wypasu krów. Bernardyn wziął swoją nazwę od zakonu kanoników regularnych, który mieścił się na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Żadne źródła nie podają jednak jednoznacznej informacji, kiedy do klasztoru przybyły psy; wiemy, że były tam obecne już w XVII wieku. W 1774 roku malarz Bourrit wspomina o mnichach ratujących zaginionych w towarzystwie psów na Wielkiej Przełęczy – stąd wiemy, że bernardyny faktycznie towarzyszyły w poszukiwaniach zagubionych osób.


Wygląd: Cechy charakterystyczne

 

Występują dwie odmiany bernardyna: odmiana krótkowłosa (twardowłosa) i odmiana długowłosa.  Pies ciężki i masywny, o szerokich, ukośnych łopatkach, bardzo szerokim grzbiecie i szerokich, płaskich łapach. Posiada masywną głowę oraz krótką, prawie kwadratową kufę.

 

Wygląd: Szata i umaszczenie

 

Bernardyn jest zaopatrzony w gęstą, grubą szatę. Odmiana krótkowłosa: okrywa wierzchnia gęsta, gładka, przylegająca i szorstka z obfitym podszerstkiem. Ogon pokryty gęstym włosem. Odmiana długowłosa: okrywa wierzchnia prosta, średniej długości, z obfitym podszerstkiem. Nad biodrami i zadem zwykle pofalowana. Pióra na przednich kończynach. Włos na pysku i uszach prosty. Puszysty ogon. Umaszczenie łaciate z przewagą koloru białego lub z przewagą mahoniowego albo czerwonobrązowego do żółtobrązowego. Maść płaszczowa bernardynów charakteryzuje biała sierść występująca na przedzie klatki piersiowej, kufie, łapach i końcu ogona. Na reszcie ciała kolor mahoniowy lub czerwonobrązowy. W obu odmianach wymagana biała strzałka na głowie. Pożądany biały kołnierz.


 Cena

 

500 – 4 000 zł


Stowarzyszenia, Grupy Adopcyjne

 


 Ciekawostki

 

Beczułki z rozgrzewającym napojem – nieodłączny atrybut bernardyna, przedostał się do kultury masowej za sprawą Edwina Lanseera, który namalował obraz „Alpejskie Mastify ratujące wyczerpanego podróżnego”. Malarz uwiecznił na nim dwa psy pochylone nad leżącym człowiekiem. Jeden z nich miał przyczepioną do szyi beczułkę. Dzisiaj znawcy rasy twierdzą, że była to wyłącznie fantazja malarza, ponieważ w żadnych przekazach nie ma informacji na ten temat, a jednak w świadomości ludzi beczułka przetrwała aż do dzisiaj.  Najsłynniejszym przedstawicielem tej rasy był Barry, który sam ratował ludzi na przełęczy Św. Bernarda – miał, wg. legend i przekazów, uratować około 40-100 osób.


 

Źródła:

 

  • Räber, „Encyklopedia psów rasowych”, tom I, Warszawa 1999 r.
  • Eva-Maria Krämer „Rasy psów”, Warszawa 2003 r.
  • Najmanova, Z. Humpal, „Psy rasowe”, Warszawa 1987 r., s. 78–81.
  • Wzorzec FCI
  • http://rasy-psow.com/

www.animanti.com

Berneński pies pasterski (Berner Sennenhund, Bernese Mountain Dog) jest pieszczotliwie nazywany Bernolem lub Bernusiem. Pierwotnie psy stróżujące, zaganiające i pociągowe w wiejskich zagrodach, dzisiaj berneńskie psy pasterskie pełnią również rolę „niedźwiadków” do przytulania. Decydując się na psa tej należy pamiętać, że z puchatego „niedźwiadka” wyrośnie duży pies, potrzebujący ruchu i przestrzeni.


 Klasyfikacja i pochodzenie rasy

 

Klasyfikacja FCI – grupa II, czyli sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne. Sekcja 3 – Szwajcarskie psy pasterskie. Typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy. Krajem patronackim Brenneńskich psów pasterskich jest Szwajcaria. Twierdzi się, że przodkowie dzisiejszych berneńczyków dotarli na tereny Szwajcarii wraz z legionami rzymskimi. U Hansa Räbera przeczytamy, że nad Jeziorem Zuryskim znaleziono czaszki potwierdzające obecność psów w tym typie z okresu 1000 – 600 r. p.n.e.


 Wygląd: Cechy charakterystyczne

 

Pies o budowie prawie kwadratowej, proporcjonalne części ciała, szata trójkolorowa. Głowa mocna, mózgoczaszka widziana z profilu oraz przodu słabo wypukła, prosta kufa średniej długości. Nos czarny, fafle nie obwisłe i przylegające, czarne. Idealny przedstawiciel rasy Berneński pies pasterski powinien mieć kompletny, mocny zgryz nożycowy, ciemnobrązowe oczy w kształcie migdałów, trójkątne, lekko zaokrąglone, wysoko osadzone uszy. Klatka piersiowa sięga do wysokości łokcia, szeroka, z wyraźnym przedpiersiem. Grzbiet jest mocny i prosty, a brzuch nie podciągnięty. Zad zaokrąglony, ogon puszysty, przynajmniej do stawu skokowego, w spoczynku zwisający, zaś w ruchu sięgający wysokości grzbietu lub lekko poniżej. Kończyny przednie są szeroko ustawione, patrząc od przodu proste i równoległe. Łapy krótkie, zwarte i owalne, palce dobrze wysklepione.

 

Wygląd: Szata i umaszczenie

 

Kolorem podstawowym jest czerń z nasyconym brązem podpalanym na policzkach, nad oczami, na wszystkich łapach i klatce piersiowej; białe, symetryczne znaczenia na głowie (biała strzałka przechodząca na pysk) oraz umiarkowanie szerokie znaczenie od szyi do klatki piersiowej. Pożądane są białe końcówki łap oraz biały koniec ogona.


 Cena

 

1 000 – 3 000 zł


 Stowarzyszenia, Grupy Adopcyjne

 


 Ciekawostki

 

Jednym z pierwszych w historii psów poddanych chemioterapii był 4 letni berneńczyk o imieniu Dylan, cierpiący na chłoniaka. Chemioterapia okazała się skuteczna.


 Źródła

 

  • Eva-Maria Krämer „Rasy psów”, Warszawa 2003.
  • Hans Räber „Encyklopedia Psów Rasowych” t. I, s. 147–148
  • dinoanimals.pl
  • Wzorzec FCI

www.animanti.com

Amadyna wspaniała znana również jako amadyniec lub – od nazwiska odkrywcy – amadyna Goulda. Nie śpiewa zbyt ładnie, jednak rekompensuje nam to z pewnością  swoim przepięknym ubarwieniem. Populacja naturalna jest zagrożona wyginięciem, ale obecnie często można spotkać tego ptaka w domowych hodowlach. Rozmnaża się go także dla handlu.


 

Amadyna wspaniała – klasyfikacja i pochodzenie

Amadyna wspaniała (Erythrura gouldiae) należy do rodziny astryldowatych. Pochodzi z północnej Australii. W przeszłości ptaki te eksportowano do Europy, Stanów Zjednoczonych i Japonii, co spowodowało znaczne zmniejszenie ich liczebności w naturalnych siedliskach. Amadyna wspaniała znajduje się w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Handel tymi ptakami w Australii obecnie jest zakazany. Podejmowane są próby odbudowania gatunku w jego naturalnym środowisku.


 

Wygląd i charakter

Amadyna wspaniała to wielokolorowy ptak. Występują trzy odmiany barwne, które różnią się jedynie kolorem głowy. Te odmiany to: czarnogłowa, czerwonogłowa i żółtogłowa. Brzuszek jest żółty, pierś fioletowa, pod ogonem upierzenie kremowe, grzbiet i skrzydła są w kolorze zielonym. Wokół oczu występuje błękitno-szara otoczka, nogi ma różowe. Dookoła główki przebiega wąski pasek piór w kolorze niebieskim. U samiczki kolory są bledsze. Dziób ma kolor perłowy, który u samców posiada czerwoną lub żółtą końcówkę.

Amadyna wspaniała jest towarzyska. Żyje w dużych stadach, liczących nawet 500-1000 ptaków. Ma łagodną naturę i nie robi krzywdy innym ptakom. Łączy się w pary na całe życie. Nie będą przeszkadzały Ci wydawane przez nią odgłosy, ponieważ nie należy do ptaków, które lubią męczyć nas swoim śpiewem. Samiec w okresie lęgów wydaje jedynie ciche dźwięki wabiąc samiczkę do siebie. Potrafi przyzwyczaić się do obecności człowieka, jednak preferuje towarzystwo innych ptaków swojego gatunku. Hodowla nie należy niestety do łatwych, m.in. dlatego, że lubi wysokie temperatury i jest wrażliwa na jej wahania. Istotne jest też utrzymanie odpowiedniej wilgotności powietrza.


 

Cena

100-150 zł.


 

Ciekawostki

Amadyna wspaniała pojawiła się w polskiej emisji znaczków pocztowych 2004r. w serii Egzotyczne ptaki hodowlane.

Firma ViewSonic, która jest światowym dostawcą technologii wizualnych na rynki biznesowe, wykorzystuje zdjęcie tego ptaka w swoim logo.

Malarka Katarzyna Kopiec namalowała także kilka obrazów przedstawiających Amadynę wspaniałą.


 

Źródła


www.animanti.com

Ara ararauna, inaczej: ara zwyczajna jest jednym z najpopularniejszych udomowionych ptaków, a sympatię hodowców zawdzięcza między innymi intensywnemu i bardzo charakterystycznemu ubarwieniu. Ten piękny, ogromny, długowieczny ptak może nauczyć się naśladować ludzki głos, co czyni ją jednym z rozmowniejszych i ciekawszych towarzyszy człowieka.


Ara ararauna – Klasyfikacja i pochodzenie 

Ara ararauna została po raz pierwszy opisana przez Linneausa w 1758 roku. Gatunek pochodzi z Ameryki Południowej, gdzie zamieszkuje lasy tropikalne Panamy, Kolumbii, Boliwii, Paragwaju, Argentyny, Brazylii. Preferuje nisko położone, zalesione tereny w pobliżu rzek, lecz można ją także spotkać na otwartych przestrzeniach sawanny.


Wygląd i charakter

Ara ararauna jest jedną z największych papug na Ziemi. Jej ciało wraz z wyjątkowo długim ogonem osiąga 95 cm długości, a rozpiętość skrzydeł może wynosić nawet 106 – 113 cm. Gatunek ten posiada czarny hakowaty dziób, którym bez problemu rozbija skorupy orzechów i owoców. Kark i skrzydła ary zwyczajnej mają kolor pięknego turkusu, czubek głowy jest ciemnozielony, a całości dopełnia piękny, słonecznie żółty odcień piór na szyi, brzuchu oraz spodniej części ogona.

Ara zwyczajna z natury jest bardzo ostrożna i nieufna, lecz przy odrobinie cierpliwości nietrudno ją oswoić. Może atakować inne zwierzęta lub obce osoby, ale nieźle dogaduje się z papugami. Aby przyzwyczaić do siebie dwie papugi, należy robić to nieśpiesznie i stopniowo, dając im czas na zapoznanie sie ze sobą. Najlepiej ustawić ich klatki blisko siebie i co jakiś czas zmniejszać odległość między nimi.

Pożywienie dla papugi powinno się składać z kilku składników: owoców, orzechów, warzyw, zieleniny i mieszanki nasion. Najlepiej gdy jedzenie jest urozmaicone oraz pokrojone na małe kawałki i powieszone na sznureczku. Musi również mieć dostęp do świeżej wody.


Ciekawostki

Ara ararauna może dożyć nawet 65 lat! Te papugi z reguły żyją w parach, ale czasem spotyka się je w większych grupach. Głos Ary jest bardzo donośny i skrzekliwy. Zdarza się, że może „zakochać się” w swoim właścicielu, wtedy staje się niezwykle zazdrosna i agresywna dla innych członków rodziny.


Cena

4000-6000 zł


Źródła

 

www.animanti.com

 

Gwarek czczony, zwykle nazywany po prostu gwarkiem, jest bezapelacyjnym mistrzem naśladowania rozmaitych odgłosów. Jego talent przedrzeźniacza przyćmiewa nawet zdolności papug. Gwarek świetnie śpiewa, gwiżdże, treluje, z zadziwiającą precyzją powtarza wszystkie usłyszane dźwięki i potrafi tak dobrze imitować ludzką mowę, a nawet ton głosu, że często nie sposób odróżnić przemawiającego gwarka od człowieka.


Gwarek Czczony-klasyfikacja i pochodzenie

 

Gwarek to średniej wielkości ptak z rodziny szpaków. Zamieszkuje w Indiach, Malezji i Indonezji. Wyróżniono 8 podgatunków, które różnią się między sobą wielkością i liczbą żółtych płatków nagiej skórnych wyrastających z policzków i z tyłu głowy, zwanych „zausznicami”. Ptak ten od wielu stuleci towarzyszy człowiekowi w domu, a swoją popularność zawdzięcza umiejętności naśladowania przeróżnych głosów, zwłaszcza ludzkiej mowy.


Wygląd i charakter

 

Gwarek może osiągnąć od 24 do 30 cm. Ma lśniąco czarne upierzenie, pomarańczowe nogi i żółty dziób. Na głowie i policzkach nosi charakterystyczne zausznice, czyli fałdy żółtej nagiej skóry. Ich ułożenie zależy od stanu emocjonalnego gwarka. W przeciwieństwie do papug, które są ziarnojadami, gwarki to miękkojady, ich pożywienie stanowią głównie owoce i owady. Te ptaki uczą się bardzo szybko naśladować nawet całe zdania, ale nie są tak inteligentne jak papugi. Nie przywiązują się też tak silnie do otoczenia i w związku z tym nie są narażone na zbyt wielki stres związany z nagłymi zmianami otoczenia.

 

Gwarek raczej łatwo się oswaja, zwłaszcza, gdy spędza z opiekunem wiele czasu. Na początku właściciel musi wykazać się sporą cierpliwością i powstrzymywać się od gwałtownych ruchów, które mogą spłoszyć ptaka. Gdy gwarek już nauczy się nas rozpoznawać, zaczniemy mu się kojarzyć z przyjemnymi rzeczami, na przykład z porą obiadu. Wobec obcych osób może być agresywny i atakować ich mocnym, ostrym dziobem. Zdenerwowany wydaje z siebie nieznośny dla ucha człowieka, ostry gwizd. Kiedy zastanawiamy się nad zakupem gwarka musimy pamiętać, że jest on niezwykle wymagającym ptakiem, potrzebuje naprawdę dużej klatki i jest bardzo drogi.


Cena

 

1600-2100 zł


Ciekawostki

 

Podobnie jak ptaki krukowate gwarki wprost uwielbiają błyskotki i znoszą je do klatki, urządzając w niej prawdziwy skarbiec. Jeśli zginie nam obrączka lub klucze, gwarek prawdopodobnie maczał w tym dziobek.

 

Wybitne zdolności dźwiękonaśladowcze nie ograniczają się tylko do ludzkiego głosu. Gwarki chętnie naśladują dźwięk budzika, telefonu komórkowego czy odkurzacza. Zdolny osobnik potrafi odśpiewać hymn państwowy, marsyliankę, wypowiedzieć się na temat znanego polityka czy ocenić kreację opiekuna.


Źródła:

 

Sielmann „Zwierzęta domowe”, wyd. Atlas, Wrocław 2005

i A. Gucwińscy ” Zwierzęta w naszym domu”, wyd. Dolnośląskie, Wrocław 1994

http://www.papugi.com.pl/?strona&id=22

http://www.faunaflora.com.pl/archiwum/2006/wrzesien/wrzesien.php

http://poznan.naszemiasto.pl/artykul/lekarz-weterynarii-radzi-pogwarki-z-gwarkiem,1538681,art,t,id,tm.html

http://papuziblog.blogspot.com/2011/12/papuga-czy-gwarek.html


www.animanti.com

Bojownik wspaniały cechuje się pięknymi, dużymi płetwami i ciekawym ubarwieniem. Pierwszy człon nazwy tej ryby związany jest z walkami, które toczą między sobą samce. Drugie słowo – wspaniały – charakteryzuje gatunek tej rybki. Z kolei wariant „syjamski” związany jest z Syjamem, gdzie organizowano walki tych ryb.


Klasyfikacja i pochodzenie

 

Bojownik wspaniały to gatunek słodkowodnej ryby z rodziny guramiowatych. Pochodzi z południowo-wschodniej Azji. Najliczniej występuje na Półwyspie Indochińskim w wodach dorzecza rzek Mekong i Menam. W 1892 roku został po raz pierwszy przywieziony do Paryża, następnie rozpowszechniono go w Rosji i Niemczech. Badania z początku XX wieku doprowadziły do nadania mu nazwy uznawanej do dziś.


Wygląd i charakter

 

Bojownik wspaniały z reguły posiada ubarwienie czerwone lub zielone, ale zdarzają się odmiany brunatne, czarne i niebieskie. Barwy są jednak zmienne – wszystko zależy od oświetlenia i samopoczucia ryby. Dzika forma posiada krótkie płetwy i osiąga jedynie 5 cm długości. W hodowli

ciało bojownika jest wydłużone, podobnie jak płetwy, które zajmują prawie połowę powierzchni grzbietu. Płetwa ogonowa jest w kształcie wachlarzowym o zaokrąglonym kształcie. Usta grube skierowane ku górze z uzębioną i mocna szczęką.

Bojownik jest gatunkiem o wojowniczym nastawieniu, szczególnie aktywnym w ciągu dnia. Jest bardzo agresywny w stosunku do innych samców swojego gatunku. Po walce płetwy są mocno poszarpane, ale rany na ciele dość szybko się regenerują. Zdarza się jednak, że podczas walki jeden z bojowników ginie. W akwarium, w którym nie ma samców z jego gatunku, bojownik jest rybą spokojną i towarzyską. Samice nie wykazują takiej agresji i są wobec siebie tolerancyjne.


Cena

 

6-25 zł


Ciekawostki

 

Walka bojowników składa się z kilku faz. W pierwszej rywale napinają ciało i prężą swoje płetwy. W drugiej, gdy odległość między nimi zmaleje, następują krótkie, ale bardzo mocne ataki płetwą ogonową. Trzecia faza to atak połączony z gryzieniem, skierowany na głowę, płetwy i brzuch konkurenta. W ostatniej odsłonie samce sczepiają się pyskami starając się przydusić konkurenta do dna. Wiele przypadków kończy się „utonięciem” ryby.

Agresywność samców jest tak duża, że próbują nawet atakować swoje odbicie w lustrze.


Źródła

http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/bojownik-syjamski-wspanialy-bojowniki/ http://www.superakwarium.pl/bojownik-syjamski-bojownik-wspanialy-id521.html


www.animanti.com

 

Cierniooczek długonosy zwany jest również mułojadem. Posiada charakterystycznie długi pysk, który przypomina pysk konia, stąd też wzięła się jego angielska nazwa horse-faced loach, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „koniogłowy piskorz”. Dzięki swym bardzo pożytecznym zwyczajom żywieniowym mułojad cieszy się dużą popularnością wśród akwarystów.


Klasyfikacja i pochodzenie

 

Cierniooczek długonosy, zwany także mułojadem, został odkryty w 1854 roku przez Pietera Bleekera, holenderskiego lekarza, zoologa i badacza ryb w Azji Południowo-Wschodniej. Mułojad to gatunek słodkowodnej ryby akwariowej z rodziny piskorzowatych. Pochodzi z Azji, zamieszkuje tamtejsze strumienie i potoki od Indii aż po Indonezje. W porze deszczowej migruje na tereny zalewowe.


Wygląd i charakter

 

Cierniooczek długonosy może osiągnąć do 20 cm długości. Samica jest przeważnie większa od samca. Rybka ma wydłużone ciało, a koniec jej pyszczka jest wyposażony w kolce, które służą do obrony. Ubarwienie mułojada jest zazwyczaj oliwkowo-szare lub srebrne z rzędami ciemnych, okrągłych plamek.

Cierniooczek długonosy prowadzi nocny tryb życia, a w ciągu dnia zakopuje się w mule, wystawiając jedynie oczy. Mułojad przesiewa piasek przez skrzela szukając larw owadów lub małych skorupiaków. Jest to ryba bardzo pożyteczna, usuwa resztki pokarmu i nieczystości w akwarium. Jego dieta składa się także z suchego pokarmu, który, nasiąknąwszy wodą, opada na dno. Ryba ta jest dość płochliwa i spokojna. Bardzo słabo pływa, dlatego należy uważać przy odłowie, aby nie uszkodzić jej kolców. W akwarium spędza czas samotnie lub w większej grupie do sześciu osobników.

Właściciel mułojada bardzo rzadko ma okazję go obserwować, gdyż ryba przez większość czasu siedzi zakopana lub ukryta wśród wodnej roślinności. Dlatego też rybkę trzyma się w akwarium przede wszystkim ze względów praktycznych: zwyczaje żywieniowe mułojada utrzymują zbiornik w czystości.


Cena

 

8-12 zł


Ciekawostki

 

Tak jak kapitan ostatni opuszcza swój okręt, tak cierniooczek długonosy ostatni opuszcza akwarium. Mułojad ucieka i kryje się tak skutecznie, że daje się złapać dopiero po wyciągnięciu wszystkich rybek, roślinek, żwirku i odessaniu większości wody.


Źródła

 

http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/cierniooczek-dlugonosy-mulojad/

http://www.domowe-akwarium.pl/mulojad.php


www.animanti.com

 

Lśniący i ruchliwy danio lamparci (cętkowany) uważany jest za odmianę hodowlaną danio pręgowanego. Nie sprawia problemów w hodowli i często stanowi część obsady akwarium mieszanego. Stadko srebrzystych rybek pięknie zdobi ciemniejszy zbiornik. W akwarium zaleca się trzymanie 8 lub więcej sztuk tego gatunku.


Klasyfikacja i pochodzenie

 

Danio pochodzi z rodziny karpiowatych. Występuje w Azji, gdzie zamieszkuje mniejsze strumienie i płytkie wody. Jest rybą drapieżną. Głównym jego pokarmem w hodowli są larwy owadów. Danio lamparci to rybka stadna, dlatego powinno się trzymać w akwarium co najmniej kilka sztuk. Jest bardzo aktywna, więc powinna mieć w akwarium dużo miejsca do swobodnego pływania.

Rozmnaża się łatwo – parę najlepiej oddzielić i umieścić w osobnym zbiorniku. Samica po tarle składa od 100 do 400 jaj. Potem parę trzeba zabrać ze zbiornika rozrodczego, gdyż na pewno zjedzą młody narybek.


Wygląd i charakter

 

Danio lamparci ma złotooliwkowe boki pokryte niebieskimi plamkami, układającymi się we wzór podobny do lamparcich cętek. Samica jest nieco większa od samca i ma zaokrąglony brzuch. Dorosły osobnik osiąga ok. 5 cm długości.

Danio to rybka stadna i towarzyska. Nie atakuje innych gatunków, pływa w ruchliwym stadzie. Nadaje się do akwarium mieszanego.


Cena

 

2-3 zł


Ciekawostki

 

Rzadko zdarza się, że danio trzymane w zbyt małej grupie mogą zachowywać się agresywnie w stosunku do innych gatunków. Jeśli ma wystarczająco wielu współtowarzyszy, swoje problemy załatwia wewnątrz grupy.


Źródła

 

http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/danio-lamparci-lamparcie/

http://akwa-mania.mud.pl/archiwum/akw/numery/5_00/tekst/9.html

http://ryby-akwariowe.blogspot.com/2009/10/danio-lamparcie.html

http://www.domowe-akwarium.pl/danio_lamparci.php


www.animanti.com

Krewetka Amano, znana też jako krewetka japońska, podobnie jak inne krewetki od pewnego czasu stają się coraz bardziej popularne w słodkowodnej akwarystyce. Urzekają swoim niezwykłym wyglądem i zachowaniem pośród innych mieszkańców akwarium. Krewetki żyją swoim rytmem życia, nie zwracając przy tym uwagi na rybki.


Klasyfikacja i pochodzenie

Krewetka Amano zaliczana jest do gatunku słodkowodnych krewetek, podtypu skorupiaków i typu skorupiaków. Krewetki Amano pochodzą z Japonii, gdzie po raz pierwszy zostały znalezione w wodach japońskiej rzeki Yamoto. Występują również w Korei oraz na obszarze Tajwanu. Najchętniej zamieszkują bagna i mokradła, gdzie przemieszczają się wśród roślinności, głazów i większych skał.


 

Wygląd i charakter

Krewetka Amano ma niemal przezroczyste ciało z ciemną linią wzdłuż tułowia. Samice dorastają do 5 cm i charakteryzują sie okrągłymi plamkami na bokach, natomiast samce dorastają tylko do 4 cm a ich plamki są podłużne. Ich kolor może się różnić w zależności od parametrów wody i spożywanego pokarmu. Odnóża zaopatrzone są we włoski, które służą do podawania pokarmu. Co jakiś czas krewetki zrzucają swój pancerz, dlatego widząc nieporuszającą sie krewetkę, warto sprawdzić czy to nie jest po prostu pusty pancerz. Po jego zrzuceniu ukrywają się 2-3 dni czekając aż nowy pancerz stwardnieje. Długość życia mieści się w przedziale 2-3 lat. Wyhodowanie młodych krewetek jest dość trudne gdyż młode do poprawnego rozwoju potrzebują słonej wody.

Krewetki są bardzo proste w pielęgnacji. Większość czasu spędzają w poszukiwaniu glonów a innych mieszkańców akwarium po prostu ignorują. Wymagają jednak dokarmiania, gdyż są to bardzo żarłoczne stworzonka. W przerwach między posiłkami lubią wylegiwać się pod liśćmi lub w swoich kryjówkach. Ryby trzymają od siebie w bezpiecznej odległości za pomocą szczypiec. Są to zwierzątka stadne, dlatego najlepiej jest je trzymać w grupie minimum 5 osobników. Są bardzo towarzyskie i ciekawskie. W okresie zrzucania pancerza mogą być otępiałe i ukrywać się między roślinnością. Mimo tego, że są to malutkie stawonogi potrzebują obszernego akwarium.


 

Cena

8-10 zł.


 

Ciekawostki

Krewetka Amano swoją nazwę zawdzięcza Takashimowi Amano, który w latach osiemdziesiątych jako pierwszy z wielkim powodzeniem wprowadził je do akwarystyki. Powodem zainteresowania była ich zdolność do pochłaniania dużej ilości glonów.


 

Źródła:

Patyczak indyjski wygląda jak żywa gałązka. Nazwę wziął od tego, że kształtem przypomina patyczek. Świetnie udaje mu się zamaskować wśród gałązek, gdyż wiele osób widząc po raz pierwszy terrarium z patyczakiem zadaje to samo pytanie: „Gdzie on jest?”. Patyczak ma bardzo małe wymagania, nie brudzi, nie wydziela zapachów, nie trzeba go wyprowadzać, a przy tym wszystkim pozostaje całkiem przyjemnym stworzonkiem.


 

Klasyfikacja i pochodzenie

Patyczak indyjski jest to bezskrzydły owad z rzędu straszyków (Phasmodea).  Pochodzi z Indii, na co wskazuje jego drugi człon w nazwie. W środowisku naturalnym żyje najczęściej wśród liści eukaliptusa, którymi najchętniej się żywi.


 

Wygląd i charakter

Patyczak indyjski najczęściej ma ubarwienie zielone ale może być również w innym kolorze, tak aby skutecznie mógł ukryć się w wśród liści i gałęzi. Osiąga ok 85mm długości. Jest to owad bezskrzydły, który większość czasu pozostaje w stanie odrętwienia. Aby urosnąć, owad musi wylinieć, czyli zrzucić „skórę”. Zaraz potem rośnie nowa, która twardnieje, a patyczak jest nieco większy. Młody patyczak osiąga postać owada dorosłego po ok. 4 miesiącach, a ogółem dożywa do roku czasu. Posiada dużą zdolność regeneracji odnóży i czułków.

Patyczak indyjski jest aktywny przede wszystkim nocą, w ciągu dnia spędza czas w odrętwieniu. Patyczaka można bez problemu brać na ręce. Dziwne uczucie mogą jedynie sprawić małe haczyki, którymi chwyta się ręki. Patyczak jest całkowicie bezbronny, nie gryzie. Po wyjęciu z terrarium patyczak macha przed sobą przednimi odnóżami jakby mówił: ” Patrz jaki jestem wielki!”, jednocześnie szukając w powietrzu czegoś, czego mógłby się chwycić. Patyczak indyjski zjada liście wszelkiego rodzaju. Najchętniej pożywi się liśćmi lipy, dębu, buku, malin, jeżyn, truskawek, niespryskanych drzew owocowych, marchewki i sałaty. Samica składa niezapłodnione jaja, z których po okresie od 70 do 100 dni wylęgają się larwy. Samce występują bardzo rzadko ( 5 samców na 2000 samic) i nie odgrywają specjalnej roli w rozmnażaniu.


 

Ciekawostki

Patyczak dostosowuje do otoczenia nie tylko swój wygląd, ale też zachowanie. Jeżeli delikatnie na niego dmuchniemy to zacznie bujać się udając gałązkę ruszającą się na wietrze. Niektóre patyczaki potrafią tańczyć jak im się włączy muzykę.


 

Źródła :

  1. i A. Gucwińscy „Zwierzęta w naszym domu”, wyd. Dolnośląskie, Wrocław 1994
  2. http://owadziarnia.pl/opisy-gatunkow/straszyki-phasmodea/straszykowate-phasmatidae/48-patyczak-indyjski-carausius-morosus
  3. http://gim11.tychy.pl/joomla2.5/index.php/szkola1/74-aktualnoci/wiadomoci/20-patyczaki
  4. http://www.michalbemowski.pl/inne/patyczaki.html
  5. http://patyczakomania.bloog.pl/kat,40230149,index.html
  6. http://zooekspert.com.pl/content/38-patyczaki-indyjskie-wietnamskie-i-rogate-warunki-hodowli-

Ptasznik białokolanowy należy do jednego z największych, najżarłoczniejszych i najbardziej aktywnych ptaszników, czym zdobył dużą popularność wśród terrarystów. Choć znany jest z niespokojnej natury i skłonności do agresji, robi wrażenie nie tylko ogromnymi rozmiarami, ale również imponującym, bardzo atrakcyjnym ubarwieniem.


 

Klasyfikacja i pochodzenie gatunku

Ptasznik białokolanowy jest – jak sama nazwa wskazuje – pająkiem należącym do rodziny ptaszników.Pochodzi z Brazylii i po raz pierwszy został opisany w 1841 roku przez Carla Ludwiga Kocha, niemieckiego przyrodnika, entomologa i arachnologa. To gatunek naziemny, w naturalnym środowisku żyje na najniższym piętrze tropikalnych lasów deszczowych Ameryki Południowej.


 

Wygląd i charakter

Ptasznik białokolanowy jest przepięknie ubarwiony. Pancerz głowotułowia i odwłoku są czarne, gdzieniegdzie pokryte rudymi włoskami. Oczy i szczękoczułki oddziela charakterystyczna biała, szeroka linia. Czarne nogi urozmaicają białe poprzeczne pręgi, a między nimi widnieją dużo cieńsze, jasne paski, które biegną wzdłuż odnóża i są pokryte rzadkimi brązowymi włoskami. Pająk zmienia kolor w miarę, jak dorasta: młodsze osobniki są z reguły szaro-beżowe, a na odwłoku mają czarną plamkę. Acanthoscurria geniculata jest jednym z największych ptaszników naziemnych i może pochwalić się naprawdę masywną budową ciała. Mierzy od 8 do 9 centymetrów, a rozpiętość grubych odnóży dochodzi nawet do 20 centymetrów. Samice żyją około 15 lat, samce – jedynie 3, licząc od ostatniej wylinki.

Ptasznik białokolanowy jest pająkiem pełnym energii, pozostaje aktywny przez całą dobę, głównie wieczorami i w nocy. Taki tryb życia stanowi dodatkową zaletę, bo dzięki temu obserwowanie jego poczynań w terrarium bardzo rzadko jest nudne. Również ze względu na swą wyjątkową żarłoczność cieszy się dużą popularnością wśród hodowców.Co prawda przez większość czasu porusza się dość wolno, lecz jeśli coś go spłoszy, potrafi bardzo szybko przebiec z jednego końca terrarium na drugi. Młode osobniki bywają strachliwe i często kopią sobie norki, w których chowają się przed potencjalnym niebezpieczeństwem.

Jednak z wiekiem pająk ten w sytuacji zagrożenia przestaje szukać schronienia i zamiast tego nie waha się zaatakować.Gdy jest zaniepokojony, wyczesuje włoski parzące z odwłoka lub próbuje odstraszyć napastnika, obnażając imponujące zęby jadowe. Choć zdarzają się spokojniejsze osobniki, większość ptaszników białokolanowych jest raczej agresywna, dlatego znawcy polecają ten gatunek dla zaawansowanych i średniozaawansowanych hodowców. Branie go na ręce raczej nie wchodzi w grę, bo choć jego jad nie jest groźny dla człowieka, to ugryzienia są bolesne i zwykle kończą się wysoką gorączką.


 

Ciekawostki

Acanthoscurria geniculata, ku uciesze terrarystów, jest niezwykle żarłoczny – do tego stopnia, że przejawia skłonności do… kanibalizmu. A jednocześnie potrafi niezwykle długo przetrwać bez pożywienia. Niektóre gatunki ptasznikówmogą nawet przez rok nie przyjmować pokarmu i przeżyć, lecz to właśnie ptasznik białokolanowy jest niewątpliwym rekordzistą w tej kategorii: ponad dwuletnia głodówka jednego z osobników naprawdę robi wrażenie.


 

Źródła:

Wiewiórka pospolita nazywana jest także wiewiórką rudą. Każdy na pewno nie raz spotkał ją podczas spaceru w parku czy leśnej wycieczki. To sympatyczne zwierzątko jest w Polsce pod ochroną, nie dostaniemy go więc w sklepie zoologicznym. Możemy za to pomyśleć o zakupie jakiegoś innego podobnego gryzonia, należącego do tej samej przesympatycznej rodziny.


 Wiewiórka pospolita – Klasyfikacja i pochodzenie

 

Wiewiórka pospolita (Sciurus vulgaris) jest gryzoniem, należącym do rodziny wiewiórkowatych. Występuje w leśnych obszarach Eurazji. W Polsce można ją spotkać w całym kraju. Zasiedla lasy iglaste i liściaste, parki oraz ogrody. Po raz pierwszy opisał ją szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 1758 roku.


 Wygląd i charakter

 

U wiewiórki pospolitej spotkać można wiele wariantów kolorystycznych. Paleta barw zaczyna się od jasnorudego, a kończy na brunatno-czarnym. Brzuszek i pierś są białe. W zimie futerko przybiera kolor szary, staje się także gęstsze. Pędzelki sierści na uszach i długi, puszysty ogon to cechy charakterystyczne wiewiórki. Jej sylwetka jest smukła i zgrabna. Kończyny tylne ma bardziej rozwinięte niż przednie, co znacznie ułatwia skakanie. Przednie łapki są bardzo chwytne i umożliwiają trzymanie pokarmu podczas jedzenia.

 

Wiewiórka pospolita żyje zazwyczaj samotnie, tylko w okresie rui samiec wchodzi na terytorium zajmowane przez samicę, by odbyć gody. Jest to zwierzątko nadrzewne, które świetnie się wspina. Przeskakuje z drzewa na drzewo, a ogon pomaga mu w zachowaniu równowagi. Po ziemi porusza się skacząc. Aktywność wykazuje w dzień, noce natomiast spędza w swoich kryjówkach. Jako jedyna z wiewiórkowatych mieszkających w Polsce nie zapada w sen zimowy. Gdy na dworze panują wyjątkowo niekorzystne warunki, chowa się w swoim gnieździe lub dziupli.


 Stowarzyszenia, Grupy Adopcyjne

 

http://www.wiewiorki.fora.pl/


 Ciekawostki

 

Najważniejszym wrogiem wiewiórki pospolitej jest wiewiórka szara, która nie występowała naturalnie w Europie. Niestety wskutek działalności człowieka pojawiła się na naszym kontynencie w Wielkiej Brytanii i we Włoszech, doprowadzając tam do gwałtownego zanikania rodzimego gatunku.

 

Wiewiórka pospolita zakłada kilka rodzajów gniazd. Gniazdo lęgowe przeznaczone jest dla młodych, inne służy za schronienie i miejsce odpoczynku, kolejne jako magazyn na pokarm. Interesująco przedstawia się budowa gniazda, które posiada dwa wejścia:  główne, które znajduje się na dole oraz górne, tak zwane ewakuacyjne, używane w przypadku jakiegoś zagrożenia.

 

Jesienią gromadzi zapasy (orzechy i żołędzie) na zimę, które umieszcza w wielu spiżarniach -dziuplach, gniazdach i wydrążonych dołkach w ziemi, o których czasem zapomina.


 Źródła:

 


www.animanti.com

 

Sympatyczna wydra europejska to sprytny myśliwy. Jest doskonałym pływakiem – żadna ryba nie ma szans przed nią uciec. Posiada niezwykłą umiejętność –pod wodą jej uszy i nos szczelnie się zamykają, co ułatwia jej nurkowanie i długie przebywanie pod wodą.


 

Wydra europejska – klasyfikacja i pochodzenie

 

Spośród wszystkich wydr (wyróżnia się 11 podgatunków) wydra europejska ma najszerszy zakres występowania. Zamieszkuje Europę, Afrykę i Azję. W Polsce spotykana jest w każdej części kraju, ale bardzo rzadko. Wydra do życia potrzebuje wody, zamieszkuje więc rzeki i wybrzeża jezior porośnięte gęstą roślinnością.

 

Wydra mieszka w jamach pod korzeniami drzew, do których wejście zawsze znajduje się pod wodą. Czasem chowa się w gniazdach wygniecionych w trzcinach i pod mostami. Żywi się głównie rybami, ale potrafi też sprawnie rozłupywać skorupy raków i małży. Wydra europejeska prowadzi samotny tryb życia. Dwa dorosłe osobniki przebywają razem tylko w okresie godowym. Po 60 dniach od kopulacji samica rodzi 2 lub 3 młode. Małe wydry opuszczają norę po 10 tygodniach i uczą się pływać.


 

Wygląd i charakter

 

Wydra to ssak o opływowym kształcie. Ma spłaszczoną głowę i krótkie, silne łapy, które są jej głównym napędem podczas pływania. Palce zwierzęcia połączone są błoną pławną. Futro jest brązowe, jaśniejsze na brzuchu i pod szyją. Ciało wydry osiąga długość 60-100 cm a zakończone jest dość masywnym ogonem. Pysk porastają wibrysy – wrażliwe na dotyk wąsy czuciowe. Zwierzę ma dobry wzrok, słuch i węch. W trakcie nurkowania specjalne fałdy skórne zamykają uszy i nos, dzięki czemu wydra europejska potrafi przebywać pod wodą nawet 4 minuty.

 

Choć dorosłe wydry nie są towarzyskie, młode rodzeństwo jest bardzo skore do zabawy. Wydry są bardzo aktywne i uwielbiają figle. W stosunku do człowieka wydra jest płochliwa. Prowadzi nocny tryb życia i trudną ją obserwować w dzień.


 

Ciekawostki

 

Futro wydry posiada dwie warstwy – spodnia część nie pozwala zwierzęciu się wychłodzić; wierzchnia, pokryta tłuszczem, chroni przed przemoczeniem futra. Po kąpieli wydra tarza się po trawie lub śniegu i starannie porządkuje futro łapkami.


 

Cena

 

nie do hodowli w domu


 

Źródła

http://smz.waw.pl/files-gatunki/program_ochrony_wydry_PROJEKT_28_11_2011.pdf
http://lutra22.w.interiowo.pl/index.html
http://www.medianauka.pl/wydra
http://dinoanimals.pl/zwierzeta/wydry-lutrinae/


www.animanti.com

 

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt wg ustawień przeglądarki.
Ok